လူတွေဟာ အသိုင်းအဝိုင်းထဲမှာ ရှင်သန်ကြတဲ့အခါ အများစုမှာ တူညီတဲ့ ဆန္ဒတစ်ခုရှိကြတယ်။ အဲဒါကတော့ “လူချစ်လူခင် ပေါများချင်တာ” ပါပဲ။ ဒါဟာ သဘာဝကျပါတယ်။ လူဆိုတာ အစုအဖွဲ့နဲ့နေတဲ့ သတ္တဝါဖြစ်လို့ ပတ်ဝန်းကျင်ရဲ့ လက်ခံမှုကို လိုလားတောင့်တကြတာ မဆန်းပါဘူး။
ဒါပေမယ့် အဲဒီ “လူချစ်ခံချင်တဲ့စိတ်” က လိုအပ်တာထက် ပိုကြီးထွားလာပြီး “သူများအမုန်းမခံရဲတဲ့စိတ်” ဖြစ်သွားတဲ့အခါမှာတော့ အဲဒါဟာ ကိုယ့်ကို ချည်နှောင်ထားတဲ့ မမြင်ရတဲ့ ထောင်တစ်ခု ဖြစ်လာတတ်ပါတယ်။ ကိုယ့်ဘဝကို ကိုယ်မပိုင်တော့ဘဲ၊ သူတစ်ပါးရဲ့ အမြင်တွေ၊ ထင်မြင်ချက်တွေရဲ့ သားကောင်အဖြစ် ရှင်သန်နေရပါတော့တယ်။
ဒီစိတ်အခြေအနေရဲ့ အထင်ရှားဆုံး လက္ခဏာကတော့ “No” လို့ မပြောရဲတာပါပဲ။ ကိုယ့်အတွက် အဆင်မပြေမှန်းသိသိကြီးနဲ့ သူငယ်ချင်းကို ပိုက်ဆံချေးတယ်။ ကိုယ့်မှာ အလုပ်တွေ ပုံနေပေမယ့် လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်ရဲ့ အကူအညီတောင်းဆိုမှုကို မငြင်းရက်ဘူး။ ကိုယ်တိုင်တောင် အားမရှိတော့ပေမယ့် တခြားသူတွေရဲ့ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးတွေကို လိုက်ထမ်းပိုးပေးထားတယ်။
အပေါ်ယံကြည့်ရင် ဒါဟာ ကြင်နာတတ်ခြင်း၊ ကူညီတတ်ခြင်းလို့ ထင်ရပေမယ့် အတွင်းစိတ်အမှန်က “ငါ No လို့ပြောလိုက်ရင် သူတို့ ငါ့ကို ခင်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး” ဆိုတဲ့ ကြောက်စိတ်ကနေ လာတာပါ။ ရေရှည်မှာ ဒီအပြုအမူက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်စေပြီး ကိုယ့်တန်ဖိုးကို ကိုယ်တိုင် လျှော့ချရာရောက်ပါတယ်။
ဒီ့ထက်ပိုနက်ရှိုင်းတဲ့ အဆင့်တစ်ခုကတော့ ကိုယ့်ရဲ့ ယုံကြည်ချက်၊ ခံယူချက်တွေကိုတောင် စွန့်လွှတ်ပြီး အများနောက်ကို လိုက်ခြင်းပါပဲ။
အစည်းအဝေးတစ်ခုမှာ လူအများစုက သဘောတူနေတဲ့ အဆိုတစ်ခုကို ကိုယ်က မှားနေတယ်လို့ မြင်တယ်။ ဒါပေမယ့် ငါတစ်ယောက်တည်း ထဖောက်ရင် လူမုန်းများမှာစိုးလို့ ဘာမှမပြောဘဲ နေလိုက်တယ်။ ကိုယ့်သူငယ်ချင်းအုပ်စုက လူတစ်ယောက်ကို ဝိုင်းပြီး နောက်ပြောင်နေတာ မတရားမှန်းသိပေမယ့် ကိုယ်ပါ ရောပြီး ဟန်ဆောင်ရယ်မောနေလိုက်တယ်။
ဒီလိုလုပ်လိုက်တဲ့အခါတိုင်း ကိုယ်ဟာ သူများရဲ့ ယာယီလက်ခံမှုကို ရကောင်းရနိုင်ပေမယ့်၊ ကိုယ့်ရဲ့ ကိုယ်ကျင့်တရားနဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်လေးစားမှု ကိုတော့ တဖြည်းဖြည်း ရောင်းစားနေရတာနဲ့ အတူတူပါပဲ။
ဒီကြောက်စိတ်ရဲ့ အရင်းမြစ်ကို လိုက်ရှာကြည့်ရင် ကိုယ့်ရဲ့ တန်ဖိုးကို ကိုယ့်အတွင်းစိတ်က မသတ်မှတ်ဘဲ၊ အပြင်ကလူတွေရဲ့ အသိအမှတ်ပြုမှုအပေါ်မှာ သွားပုံအပ်ထားတာကို တွေ့ရပါလိမ့်မယ်။ သူတို့က “မင်းတော်တယ်” လို့ပြောမှ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် တော်တယ်လို့ ခံစားရတယ်။ သူတို့က “မင်းမှန်တယ်” လို့ ထောက်ခံမှ ကိုယ့်လမ်းကြောင်းကို ယုံကြည်ရဲတယ်။
(လုပ်ငန်းတာဝန်တွေကို ခွဲခြားခြင်း) ဆိုတဲ့ နည်းလမ်းနဲ့ ဖြေရှင်းပါတယ်။

• ကိုယ့်ရဲ့ ယုံကြည်ချက်အတိုင်း ရိုးသားစွာ ရှင်သန်ရပ်တည်ပြီး မှန်ကန်တယ်ထင်တဲ့ အလုပ်ကိုလုပ်ဖို့က “ကိုယ့်တာဝန်”။
• အဲဒီအပေါ်မှာ သူတို့က ကိုယ့်ကို ချစ်မလား၊ မုန်းမလားဆိုတာက “သူတို့ရဲ့ တာဝန်”။
  ကိုယ်ဟာ သူတစ်ပါးရဲ့ တာဝန်ကို ဝင်ပြီး ထမ်းပိုးစရာမလိုပါဘူး။ လူတိုင်းကို ကိုယ့်အကြိုက် လိုက်ထိန်းချုပ်လို့မရနိုင်သလို၊ ကိုယ့်ကို ချစ်ဖို့လည်း အတင်းအကျပ် တောင်းဆိုလို့မရပါဘူး။
  “သူများအမုန်းခံရဲခြင်း” ဆိုတာ ရန်လိုတဲ့သူ၊ ခေါင်းမာတဲ့သူ၊ တခြားသူရဲ့ ခံစားချက်ကို ဂရုမစိုက်တဲ့သူ ဖြစ်ရမယ်လို့ ဆိုလိုတာမဟုတ်ပါဘူး။ ဒါဟာ အောက်ပါအချက်တွေကို လက်တွေ့ကျင့်သုံးခြင်းသာ ဖြစ်ပါတယ်။ – ကိုယ့်ရဲ့ အချိန်၊ စွမ်းအင်နဲ့ စိတ်ခံစားမှုတွေကို ကာကွယ်ဖို့အတွက် လိုအပ်တဲ့အခါ “No” လို့ ယဉ်ကျေးစွာ ငြင်းပယ်တတ်ခြင်း။
  သူများကြိုက်အောင် ဟန်ဆောင်နေမယ့်အစား၊ ကိုယ့်ရဲ့ ပင်ကိုယ်စရိုက်၊ ခံယူချက်အတိုင်း ရိုးသားပွင့်လင်းစွာ ရပ်တည်ခြင်း။
  တာဝန်ယူမှုရှိခြင်း – လူကြိုက်များဖို့ထက် မှန်ကန်တဲ့အရာကို လုပ်ဆောင်ဖို့ ရွေးချယ်ခြင်း (ဥပမာ- မိဘတစ်ယောက်က သားသမီးကို စည်းကမ်းတစ်ခု မကြိုက်မှန်းသိလျက်နဲ့ ချမှတ်ပေးခြင်း)။
  အဆုံးစွန်မှာတော့ လူတစ်ရာက ကိုယ့်ကို ချစ်တယ်ပြောတာထက် ကိုယ်တိုင်က ကိုယ့်လုပ်ရပ်နဲ့ ရပ်တည်ချက်အပေါ်မှာ လိပ်ပြာသန့်သန့်နဲ့ လေးစားနိုင်ခြင်းက ပိုပြီး တန်ဖိုးရှိပါတယ်။ သူတစ်ပါးရဲ့ ထင်မြင်ချက်ဆိုတဲ့ လေညင်းနောက်ကို လိုက်ပါနေတဲ့ စွန်တစ်ခုလိုမဟုတ်ဘဲ၊ ကိုယ့်တန်ဖိုးဆိုတဲ့ အမြစ်ပေါ်မှာ ခိုင်ခိုင်မာမာ ရပ်တည်နေတဲ့ သစ်ပင်တစ်ပင်လို ဖြစ်ဖို့ ကြိုးစားရမှာပါ။
  လူတိုင်းရဲ့ လက်ခုပ်သံကို လိုက်မျှော်နေရတဲ့ဘဝက သိပ်ပင်ပန်းပါတယ်။ အဲဒီအစား ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်လေးစားနိုင်တဲ့ လုပ်ရပ်တွေကိုပဲ ရွေးချယ်လုပ်ဆောင်သွားတဲ့အခါ ရလာတဲ့ စိတ်ရဲ့လွတ်လပ်ခြင်းက တကယ့်ဘဝရဲ့ အနှစ်သာရဖြစ်ကြောင်း တွေ့မြင်လာရပါလိမ့်မယ်။