ယဉ်ကျေးမှု

ယဉ်ကျေးတယ်… မယဉ်ကျေးဘူးဆိုတာ

လူတစ်ယောက် ယဉ်ကျေးတယ်၊ မယဉ်ကျေးဘူး ဆိုတာကို ဘာနဲ့ တိုင်းတာကြမလဲ။

လူကြီးသူမတွေကို မြင်ရင် ခေါင်းလေးငုံ့ပြီး သွားတတ်တာလား။ စကားပြောတိုင်း “ခင်ဗျာ”၊ “ရှင်” တပ်ပြီး အသံတိုးတိုးလေးနဲ့ ပြောတတ်တာလား။

တကယ်တော့ ဒါတွေဟာ ယဉ်ကျေးမှုရဲ့ အပေါ်ယံ အခွံတွေလောက်ပဲ ရှိပါသေးတယ်။

အပေါ်ယံ အခွံတွေက ဟန်ဆောင်ပြီး လုပ်ယူလို့ ရပေမယ့် တကယ့် အတွင်းသဏ္ဌာန်ကတော့ အလွယ်တကူ ဟန်ဆောင်ဖုံးကွယ်ထားလို့ မရပါဘူး။

တချို့လူတွေကို ကြည့်လိုက်ရင် ရုပ်ရည်က သန့်ပြန့်နေတာပဲ။

ဝတ်ထားတာကလည်း ခေါင်းအစ ခြေအဆုံး တန်ဖိုးကြီး အမှတ်တံဆိပ်တွေချည်းပဲ။ စီးထားတဲ့ ကားကလည်း နောက်ဆုံးပေါ် ဇိမ်ခံကားကြီး။

ဒါပေမဲ့ ကားမှန်လေး ချပြီး လမ်းမပေါ်ကို ရေသန့်ဘူးခွံ ပစ်ချလိုက်တဲ့ အချိန်မှာပဲ သူ့ရဲ့ တကယ့် အဆင့်အတန်းက ဘာလဲဆိုတာ ပေါ်လွင်သွားပါတော့တယ်။

တကယ့် ယဉ်ကျေးမှုဆိုတာ “ကိုယ်ချင်းစာတရား” ပါပဲ။

ကိုယ့်ရဲ့ အပြုအမူ၊ ကိုယ့်ရဲ့ စကားတစ်ခွန်းကြောင့် တခြားသူတွေ စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်သွားမလား၊ ထိခိုက်နစ်နာသွားမလား ဆိုတာကို ကြိုတွေးပေးတတ်တဲ့ စိတ်ထားဟာ တကယ့် အစစ်မှန်ဆုံး ယဉ်ကျေးမှု ဖြစ်ပါတယ်။

ကျွန်တော်တို့ ပတ်ဝန်းကျင်မှာ နေ့စဉ် ကြုံတွေ့နေရတဲ့ မယဉ်ကျေးတဲ့ အပြုအမူလေးတွေကို သတိထားမိကြရဲ့လား…

အများပြည်သူနဲ့ သက်ဆိုင်တဲ့ နေရာတွေမှာ ဖုန်းကို အသံကျယ်ကြီး ဖွင့်ပြီး စကားပြောတာ၊ သီချင်းဖွင့်တာ၊ ဗီဒီယို ကြည့်တာ။ (ဒါဟာ ကိုယ့်ဘေးနားက လူတွေကို နားငြီးစေတယ် ဆိုတာ မတွေးတတ်တဲ့ မယဉ်ကျေးမှုပါ။)

စားသောက်ဆိုင်တွေမှာ စားပွဲထိုးလေးတွေကို ကိုယ့်ထက် နိမ့်ကျသူတွေလို သဘောထားပြီး ခပ်ငေါက်ငေါက် ခိုင်းစေတတ်တာ။ (တကယ့် ယဉ်ကျေးသူဟာ လူ့အဆင့်အတန်း၊ ရာထူး၊ ငွေကြေးကို မကြည့်ဘဲ လူကို လူလို တန်ဖိုးထား ဆက်ဆံတတ်ပါတယ်။)

တံခါးအဝင်အထွက်တွေမှာ ကိုယ်က အရင်ထွက်ပြီးရင် နောက်ကပ်ပါလာတဲ့ သူအတွက် တံခါးကို ခဏလေး ဆွဲမထားပေးဘဲ လွှတ်ချလိုက်တာ။

အလှည့်ကျ စောင့်ရမယ့် နေရာတွေမှာ တန်းစီလေ့မရှိဘဲ ကြားဖြတ်ဝင်တတ်တာ။

ဒါတွေဟာ သေးငယ်တဲ့ အပြုအမူလေးတွေလို့ ထင်ရပေမယ့် လူတစ်ယောက်ရဲ့ နှလုံးသား အဆင့်အတန်းနဲ့ ယဉ်ကျေးမှု အတိုင်းအတာကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြသနေတဲ့ မှန်တစ်ချပ်ပါပဲ။

စာတတ်တိုင်း၊ ဘွဲ့ရတိုင်း ယဉ်ကျေးတယ်လို့ ပြောလို့မရပါဘူး။ “ပညာတတ်” တာနဲ့ “ယဉ်ကျေး” တာဟာ တခြားစီပါ။

တချို့က စာတွေ အများကြီး တတ်တယ်၊ ရာထူးတွေ ကြီးတယ်၊ ဒါပေမဲ့ သူတစ်ပါးအပေါ် ကိုယ်ချင်းစာစိတ် မရှိဘူး၊

မောက်မာတယ် ဆိုရင် အဲဒီလူကို ယဉ်ကျေးတဲ့သူ (Cultured Person) လို့ ခေါ်လို့ မရပါဘူး။

ဆန့်ကျင်ဘက် အနေနဲ့ ကျောင်းပညာရေး သိပ်မသင်ခဲ့ရပေမယ့် သူတစ်ပါးအပေါ် အားနာတတ်တယ်၊ ရိုင်းစိုင်းတဲ့ စကားတွေ မပြောဘူး၊ ကူညီရိုင်းပင်းတတ်တယ် ဆိုရင် အဲဒီလူဟာ အင်မတန် ယဉ်ကျေးမြင့်မြတ်တဲ့သူ ဖြစ်ပါတယ်။

အထူးသဖြင့် ဒီဘက်ခေတ် Social Media ပေါ်က အပြုအမူတွေကလည်း ယဉ်ကျေးမှုကို တိုင်းတာတဲ့ နေရာဖြစ်လာပါတယ်။

ကိုယ်နဲ့ အမြင်မတူတာနဲ့ ဆဲရေးတိုင်းထွာတာ၊ သူတစ်ပါးရဲ့ အားနည်းချက်ကို လှောင်ပြောင်တာ၊ Fake Account တွေနဲ့ ပုန်းပြီး အနိုင်ကျင့်တာ (Cyberbullying) တွေဟာ ကိုယ့်ရဲ့ စိတ်နေစိတ်ထား

အောက်တန်းကျမှုကို ကမ္ဘာသိအောင် ကြေညာနေတာနဲ့ အတူတူပါပဲ။

ဒါကြောင့် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ယဉ်ကျေးတဲ့သူ တစ်ယောက် ဖြစ်ချင်တယ် ဆိုရင်…

“တောင်းပန်ပါတယ်” နဲ့ “ကျေးဇူးတင်ပါတယ်” ဆိုတဲ့ စကားလေးနှစ်ခွန်းကို နှုတ်ကျိုးနေအောင် လေ့ကျင့်ပါ။

နေရာတကာမှာ “ငါ” ဆိုတဲ့ အတ္တကို နည်းနည်းလျှော့ပြီး “သူများတွေဆိုရင်ရော…” ဆိုတဲ့ ကိုယ်ချင်းစာစိတ်လေးကို ရှေ့တန်းတင်ကြည့်ပါ။

ကိုယ့်ထက် အဆင့်အတန်း နိမ့်ကျသူ၊ ကိုယ့်ကို ပြန်ပြီး အကျိုးမပြုနိုင်သူတွေ အပေါ်မှာ ဆက်ဆံတဲ့ အပြုအမူကို အမြဲ ဆန်းစစ်ပါ။

အချုပ်အားဖြင့် ပြောရရင်… ယဉ်ကျေးမှုဆိုတာ ဘွဲ့လက်မှတ်တွေနဲ့ မဆိုင်ဘူး။ ပိုက်ဆံအထူအပါးနဲ့ မဆိုင်ဘူး။ ဝတ်ထားတဲ့ အင်္ကျီတံဆိပ်နဲ့လည်း မဆိုင်ပါဘူး။

နှလုံးသားရဲ့ အဆင့်အတန်းနဲ့သာ တိုက်ရိုက် သက်ဆိုင်ပါတယ်။

လူတိုင်း ယဉ်ကျေးတဲ့ နှလုံးသားလေးတွေ ကိုယ်စီ ပိုင်ဆိုင်နိုင်ကြပါစေ။