ဘာတွေပဲ လုပ်လုပ်အရာမထင်တဲ့အခါ

“ကြိုးစားမှုတိုင်းမှာ အောင်မြင်မှုဆိုတာ မရှိနိုင်ဘူး။ ဒါပေမယ့် အောင်မြင်မှုတိုင်းမှာတော့ ကြိုးစားမှုက မပါမဖြစ်လိုအပ်ပါတယ်…”
လူတစ်ယောက်ရဲ့ ဘဝမှာ အကောင်းဆုံးနဲ့ အဆိုးဆုံးလို့ ပြောနိုင်တဲ့အရာကတော့ ကိုယ်စိုက်ထုတ်လိုက်တဲ့ ကြိုးစားအားထုတ်မှုတွေပါ။ ကြိုးစားရင် အောင်မြင်မယ်၊ ကြိုးစားရင် ရလာဒ်ကောင်းတွေ ရမယ်ဆိုတဲ့ တွေးခေါ်မှုက အားကောင်းတဲ့ စွမ်းအင်တစ်ခုကို ပေးနိုင်ပေမဲ့ တစ်ခါတလေကျတော့လည်း အဲဒီတွေးခေါ်မှုကပဲ စိတ်ပျက်အားငယ်ခြင်းတွေ၊ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုတွေရဲ့ အရင်းအမြစ် ဖြစ်လာတတ်ပါတယ်။
ဥပမာ၊ စာမေးပွဲတစ်ခုအတွက် ညဉ့်နက်တဲ့အထိ စာတွေဖတ်တယ်၊ မှတ်စုတွေ ပြင်ဆင်တယ်။ ဒါပေမယ့် စာမေးပွဲခန်းထဲရောက်မှ မေးခွန်းတွေက ကိုယ်ကြိုးစားထားတာနဲ့ လုံးဝမသက်ဆိုင်တဲ့အခါ၊ ဒါမှမဟုတ် အမှတ်ကောင်းကောင်း မရတဲ့အခါ စိတ်ဖိစီးမှုက ချက်ချင်းဝင်လာတော့တာပဲ။
ကိုယ်ပိုင်စီးပွားရေးလုပ်ငန်းတစ်ခု စဖို့ ချေးငွေတွေထုတ်၊ အကြွေးတွေယူပြီး ကြိုးစားပမ်းစားလုပ်ပေမဲ့ ဈေးကွက်အခြေအနေ၊ ဒါမှမဟုတ် မမျှော်လင့်ထားတဲ့ ကပ်ဆိုးတစ်ခုကြောင့် အားလုံးပြိုလဲသွားတဲ့အခါ ခံစားရတဲ့ ဝေဒနာက ပိုကြီးမားပါတယ်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ကိုယ်စိုက်ထုတ်ခဲ့တဲ့ အရာအားလုံးက ရေထဲက ပုံဆွဲသလိုပဲ ပျောက်ကွယ်သွားတယ်လို့ ခံစားရလို့ပါ။
ဒီလိုအခါမျိုးမှာ ကိုယ်လုပ်ခဲ့တဲ့ ကြိုးစားမှုတွေဟာ ဘာအဓိပ္ပာယ်မှ မရှိတော့ဘူးလို့ ထင်လာတယ်။ အဲဒါဟာ အမှန်တရားမဟုတ်ပါဘူး။ ကျွန်မတို့တွေ ကြိုးစားမှုရဲ့ အဓိပ္ပာယ်ကို နားလည်မှုလွဲနေလို့ပါ။ ကြိုးစားအားထုတ်မှုဆိုတာ ရလာဒ်တစ်ခုတည်းအတွက် မဟုတ်ပါဘူး။ အဓိကကတော့ အဲဒီကြိုးစားမှုကြောင့် ကိုယ်ရရှိလိုက်တဲ့ အတွေ့အကြုံ၊ သင်ခန်းစာ နဲ့ ကိုယ်ရည်ကိုယ်သွေး တိုးတက်လာမှုပဲ ဖြစ်ပါတယ်။
အကောင်းဆုံး ကြိုးစားခဲ့ပေမယ့် အောင်မြင်မှုမရတဲ့အခါ ရလာဒ်တစ်ခုကိုသာ မျှော်လင့်နေခဲ့ရင် စိတ်ပျက်မှာ သေချာပါတယ်။ ဒါပေမယ့် ဒီကြိုးစားမှုကနေ ကိုယ်ဘာတွေ လေ့လာသင်ယူနိုင်ခဲ့လဲ၊ နောက်တစ်ကြိမ်ဆိုရင် ဘယ်လို ပိုကောင်းအောင် လုပ်နိုင်မလဲဆိုတာကို ပြန်စဉ်းစားကြည့်ပါ။ အဲဒါဟာ ကိုယ်ရရှိလိုက်တဲ့ တကယ့်အမြတ်ပဲ ဖြစ်ပါတယ်။ ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ ပျက်စီးသွားနိုင်တဲ့ အရာဝတ္ထုတွေထက် မည်သူမျှ မခိုးယူနိုင်တဲ့ အသိပညာနဲ့ အရည်အချင်းက ပိုတန်ဖိုးရှိလို့ပါပဲ။
ဒါကြောင့် ကျွန်မတို့ ကြိုးစားတဲ့အခါ ရလာဒ်ကိုပဲ အာရုံမစိုက်ဘဲ အဲဒီလုပ်ရပ်ကို အကောင်းဆုံးဖြစ်အောင် လုပ်ဆောင်တာက ပိုအရေးကြီးပါတယ်။ စာမေးပွဲအောင်ဖို့အတွက် စာဖတ်တာထက်၊ ဒီစာကို ဖတ်ခြင်းအားဖြင့် ကိုယ့်ရဲ့ အသိပညာတိုးတက်လာဖို့၊ အတွေးအခေါ်ကြွယ်ဝလာဖို့ ရည်ရွယ်ပြီး ကြိုးစားပါ။ စီးပွားရေးလုပ်ငန်းတစ်ခု စလုပ်တဲ့အခါ အမြတ်အစွန်းကြီးကြီးမားမားရဖို့ စိတ်ကူးယဉ်နေတာထက်၊ ဒီလုပ်ငန်းကို ဘယ်လို စီမံခန့်ခွဲရမလဲ၊ ဘယ်လိုဖောက်သည်ဆက်ဆံရေး တည်ဆောက်ရမလဲဆိုတဲ့ အတွေ့အကြုံတွေ ရယူဖို့ကို ပိုအာရုံစိုက်ပါ။
ဒီလိုလုပ်ခြင်းအားဖြင့် ကိုယ်မျှော်လင့်ထားတဲ့အတိုင်း အောင်မြင်မှုမရလာရင်တောင် စိတ်ပျက်အားငယ်ရမယ့်အစား “ဒီကြိုးစားမှုကနေ ဒီအရာတွေကို သင်ယူခွင့်ရခဲ့တာပဲ” ဆိုပြီး အားအင်တွေ ပြန်ရလာပါလိမ့်မယ်။ ဒါဟာ ဘယ်သူမှ မပေးနိုင်တဲ့၊ ကိုယ်တိုင်ရဲ့ ကြိုးစားမှုကနေပဲ ရနိုင်တဲ့ အကောင်းဆုံးလက်ဆောင်ပါပဲ။
ဘဝမှာ ကြိုးစားမှုတိုင်း အရာထင်နေမယ်ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး။ တစ်ခါတလေ ကိုယ့်ရဲ့ အကောင်းဆုံး ကြိုးစားမှုကတောင်မှ မအောင်မြင်နိုင်ပါဘူး။ မမျှော်လင့်ထားတဲ့ အခြေအနေတွေ၊ ထိန်းချုပ်လို့မရတဲ့ ကိစ္စတွေ အမြဲရှိနေပါတယ်။
ဥပမာ၊ အပြေးပြိုင်ပွဲဝင်ဖို့ နှစ်ချီပြီး လေ့ကျင့်ထားပေမယ့် ပြိုင်ပွဲနေ့မှာ ရုတ်တရက် ကျန်းမာရေးမကောင်းလို့ ဝင်ပြိုင်လို့မရတဲ့အခါ၊ ဒါဟာ မမျှော်လင့်ထားတဲ့ အခြေအနေတစ်ခုပါ။ ဒါပေမယ့် အဲဒီလိုဖြစ်လာတဲ့အခါ ပြင်းထန်တဲ့ စိတ်ဖိစီးမှုတွေကို ခံစားရမယ့်အစား “ငါ ဒီလောက်ထိ လေ့ကျင့်နိုင်ခဲ့တာပဲ၊ ငါ့မှာ ဒီလိုစွမ်းရည်တွေ ရှိနေပြီပဲ” ဆိုပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် တန်ဖိုးထားတတ်လာပါတယ်။ အဲဒီလိုတွေးခေါ်ပုံက ကိုယ့်ရဲ့ စိတ်ကျန်းမာရေးကို များစွာအထောက်အကူပြုနိုင်ပါတယ်။
ဒါကြောင့် ဘယ်အရာကိုမဆို ကြိုးစားတဲ့အခါ ရလာဒ်ကို စိတ်ကူးယဉ်ပြီး မျှော်လင့်မနေပါနဲ့။ လက်ရှိလုပ်နေတဲ့ အရာကိုသာ အကောင်းဆုံးဖြစ်အောင် အာရုံစိုက်လုပ်ဆောင်ပါ။ ဒါမှသာ ကြိုးစားမှုမအောင်မြင်တဲ့အခါ စိတ်ဓာတ်မကျဘဲ၊ ကိုယ်ရရှိလိုက်တဲ့ တန်ဖိုးရှိတဲ့အရာတွေကို တွေ့မြင်နိုင်မှာပါ။
ဘဝမှာ ကြိုးစားတိုင်း အရာမထင်တဲ့ အချိန်တွေရှိမှာပါ။ အရေးကြီးတာက အဲဒီအခက်အခဲတွေကနေ ဘယ်လိုသင်ခန်းစာယူပြီး ဘယ်လိုဆက်သွားမလဲဆိုတာပါပဲ။